χωρις τιτλο

the massacre of the innocents*

"Τα παιδιά μας, δεν είναι εξαγριωμένα χωρίς λόγο... Το σύνολο σχεδόν της νέας γενιάς δεν είναι εναντίον των αρχών, των αξιών και των ιδανικών που ενέπνευσαν και έθρεψαν το γένος μας, αλλά εναντίον όλων ημών που τους τα διδάσκουμε και συγχρόνως τα προδίδουμε ανερυθρίαστα και ασύστολα. Τα παιδιά μας δεν αμφισβητούν την αλήθεια, αλλά την προδοσία της. Τα παιδιά μας είναι θυμωμένα μαζί μας επειδή μας αγαπούν και αισθάνονται προδομένα. Η νεολαία νιώθει όχι μόνο το ασφυκτικό παρόν που φτιάξαμε εμείς οι φυσικοί ή θεσμικοί γονείς τους, αλλά, κυρίως, καταγγέλλει την υποθήκευση, αν όχι την κλοπή, και την καταστροφή του μέλλοντός της".
........
"πώς να καταδικάσεις τον αδικημένο για τα λάθη του αν δεν αναζητήσεις πρώτα τρόπους και λύσεις που να δίνουν ελπίδα και να προσκαλούν σε αξιοποίηση των δυνάμεων"... "Πώς να ζητήσουμε κατανόηση και θυσίες από τον λαό μας όταν οι εσαεί προτεινόμενες επί δεκαετίες λύσεις επαναλαμβάνουν κυνικά σενάρια μονόπλευρης λιτότητας; Όταν οι περιορισμοί και οι θυσίες επιβάλλονται μονομερώς εξαιρώντας προκλητικά εκείνους προς τους οποίους θα έπρεπε καταρχήν να απαιτηθεί η συνεισφορά τους στην υπέρβαση της κρίσης";

Τα παραπάνω λόγια, δεν είναι του Αλέκου Αλαβάνου.
Τα παραπάνω λόγια, δεν τα είπε ο Αλέξης Τσίπρας.
Τα παραπάνω λόγια, δεν ανήκουν σε κάποιο στέλεχος της Αριστεράς, που υποστηρίζει τον αγώνα των νέων για (το αυτονόητο) δικαίωμα στη ζωή.

Τα παραπάνω λόγια, είναι από τη συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, στον ¨ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ¨, που αναδημοσιεύεται στην Κυριακάτικη ¨ΑΥΓΗ".

Μέσα στις πολλές εκπλήξεις, που θα ακολουθήσουν τον ξεσηκωμό της νεολαίας, είναι και η ευχάριστη, όσο και εντυπωσιακή διαπίστωση ότι και στο χώρο του Κλήρου (και μάλιστα με εκπρόσωπο τον ίδιο τον προκαθήμενο) υπάρχουν φωνές που αντιστέκονται στην υποκρισία και καταγγέλουν το φαρισαϊσμό όλων των πολιτικών (και μη) παρατρεχάμενων, που πλαισιώνουν τα πάνελς των καναλιών, ως τιμητές της δημοκρατίας και δημόσιοι κατήγοροι των βιαιοτήτων.
Μια δήλωση-βόμβα (μεγατόνων), που έρχεται (εν μέρει) να αποκαταστήσει(;) τη χαμένη τιμή της πνιγμένης στα νερά της Βιστωνίδας, Ελληνικής Εκκλησίας.
Είναι βέβαιο, ότι θα δουν πολλά τα μάτια μας τις επόμενες μέρες. Προς όλες τις κατευθύνσεις....αρχής γενομένης από την αγαστή συμπόρευση του ΚΚΕ με το ΛΑΟΣ!


* γκραβούρα του Gustave Dore

ελλας ελληνων χριστιανων (ορθοδοξων)

Λίγες μέρες μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβρη του 73, πήρα ένα taxi για το Νέο Κόσμο.
(Εννοώ την Αθηναϊκή συνοικία, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων).
Επρόκειτο να παραδώσω σε μια θεία μου, που έμενε εκεί, το προσκλητήριο του γάμου της αδελφής μου.
Στο ύψος των στηλών του Ολυμπίου Διός, πέσαμε σε μποτιλιάρισμα.
Αιτία, μια φάλαγγα από στρατιωτικές κλούβες που κατηφόριζαν τη Συγγρού, γεμάτες κρατούμενους φοιτητές...

Για αρκετή ώρα με τον ταξιτζή δεν ανταλλάξαμε κουβέντα. Προσποιούμαστε ότι δεν είχαμε τίποτε να πούμε και - κυρίως - ότι δεν βλέπαμε τι συνέβαινε έξω από το παρμπρίζ.
Κάποια στιγμή δεν άντεξα και πέταξα ένα σχόλιο για το "πού να τους πηγαίνουν άραγε"....
Κουβέντα στην κουβέντα, οι γλώσσες λύθηκαν και αρχίσαμε να τα χώνουμε χοντρά στη χούντα.
Ο ταξιτζής με ρώτησε αν ήμουν φοιτητής, του απάντησα πως ήλπιζα την επόμενη χρονιά....και αφού ξεδώσαμε μετά από ένα ¨αντιστασιακό" παραλήρημα φτάσαμε στον προορισμό μου. Το σπίτι ήταν πολύ κοντά στην κεντρική λεωφόρο. Είπα στον οδηγό να με αφήσει επί της λεωφόρου και θα συνέχιζα για λίγο με τα πόδια.
Ο ταξιτζής είχε αντίθετη γνώμη. Όχι μόνο δεν σταμάτησε εκεί που του υπέδειξα αλλά χώθηκε σε κάτι απίθανα στενά, σαφώς πιο μακριά από τον προορισμό μου και ξαφνικά σταμάτησε πίσω από ένα μεγάλο φορτηγό που κάλυπτε όλο το οπτικό μας πεδίο.
Εκεί, σήκωσε το κάθισμά του, έβγαλε ένα μεγάλο φάκελο, μου τον έδωσε λέγοντας "να τον ανοίξεις μόλις φτάσεις σε ασφαλές μέρος" και εξαφανίστηκε με ταχύτητα....

Έκρυψα το φάκελο μέσα στο (κλασικό για την εποχή) τζάκετ που φορούσα και άρχισα να τρέχω...
Φτάνοντας στο σπίτι της θειάς μου, πέταξα το προσκλητήριο στο τραπέζι και κατευθύνθηκα στην τουαλέτα...
Πρώτη φορά έπεφτε στα χέρια μου αντιστασιακό υλικό....δεν ήταν και μικρό πράγμα....
Άνοιξα προσεκτικά, μην καταστρέψω κάτι σημαντικό και αντίκρυσα έκπληκτος το περιεχόμενο!
Μερικά έντυπα των "Μαρτύρων του Ιεχωβά", που προέτρεπαν τον αναγνώστη στην επιλογή της ορθής πορείας, για την κληρονομιά της Ουράνιας Βασιλείας...

Πετώντας τα έντυπα στο καλάθι, σκέφτηκα ότι αφού οι "μάρτυρες του Ιεχωβά" άρχισαν να έχουν ¨αντιστασιακή¨συμπεριφορά (συνειδητοποιώντας την αναγκαιότητα της συνωμοτικής δράσης), δεν μπορεί, όπου νάναι και η επίσημη Ορθόδοξη Εκκλησία θα ακολουθήσει σε ανάλογες πρωτοβουλίες, συνειδητοποιώντας με τη σειρά της την αναγκαιότητα απαλλαγής από το χουντικό καθεστώς...........................................................................................................


Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στους συμμαθητές και φίλους Μιχάλη και Σταύρο, που πριν 35χρόνια, τη νύχτα της 17/11/1973, στην οδό Μάρνη, προσέφεραν στους διαδηλωτές λεμόνια, για να προφυλάξουν τα μάτια τους από τα δακρυγόνα...

συγγνωμη Καρολε

Πριν από λίγες μέρες, ο καλός φίλος από τα παλιά, "Δικαιόπολις", μου έστειλε ένα απόσπασμα από το "Κεφάλαιο" του Κarl Marx (3ος τόμος).

Το παραθέτω: «Το πιστωτικό σύστημα, με κέντρο τις δήθεν εθνικές τράπεζες και με γύρω τους τούς μεγάλους δανειστές χρήματος και τοκογλύφους, αποτελεί μια τεράστια συγκεντροποίηση και δίνει σε αυτή την τάξη των παρασίτων μια μυθική δύναμη, τη δύναμη όχι μόνο να αποδεκατίζει κατά περιόδους τους βιομήχανους κεφαλαιοκράτες, αλλά και να επεμβαίνει με τον πιο επικίνδυνο τρόπο στην πραγματική παραγωγή -και η συμμορία αυτή δεν έχει ιδέα από την παραγωγή και δεν έχει καμιά δουλειά μαζί της». 

Οι παραπάνω απόψεις διακαιώνονται με δραματικό τρόπο επί των ημερών μας, μετά από τα τελευταία γεγονότα στη διεθνή οικονομία, προσφέροντας και μια εξήγηση στο σουρεαλιστικό τοπίο, όπου οι ΗΠΑ και γενικότερα η Δύση ανακαλύπτει το..."σοσιαλισμό" (εν έτει 2008).

Στις αρχές του '80, έχοντας δικαιολογημένα απογοητευθεί από την πορεία του ("υπαρκτού") σοσιαλισμού αλλά και τις προοπτικές βιωσιμότητας μιας κοινωνίας με λιγότερη εκμετάλλευση, μιας κοινωνίας με "ανθρώπινο πρόσωπο", σχεδίασα το παραπάνω σκίτσο, πετώντας κυριολεκτικά τον Κάρολο, στο δρόμο....

Σήμερα οφείλω να του ζητήσω μια δημόσια συγγνώμη. 

το μεγαλο ψαρι τρωει το μικρο

Πριν από ένα μήνα (και κάτι) κυκλοφόρησε το τελευταίο τεύχος του πολιτικού περιοδικού "αντι".

Το "αντι" εμφανίστηκε αμέσως μετά την μεταπολίτευση, το 1974, σαν "δεκαπενθήμερη πολιτική επιθεώρηση" απηχόντας συνήθως ριζοσπαστικές απόψεις και θέσεις του ευρύτερου δημοκρατικού χώρου, της ανανεωτικής (αλλά και εξωκοινοβουλευτικής) Αριστεράς, αποτελώντας  - μαζί με το "ποντίκι"- ένα βήμα απ΄όπου μπορούσε να ακουστεί η φωνή, η διαμαρτυρία και η καταγγελία κάθε ανένταχτου, ανήσυχου πολίτη...  

Στην 35χρονη σχεδόν πορεία του άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη του στο τοπίο της πολιτικής και κοινωνικής ενημέρωσης, αποκαλύπτοντας σκάνδαλα του δημόσιου βίου, παρεμβαίνοντας κριτικά σε διάφορα κοινωνικά και πολιτιστικά φαινόμενα, προσφέροντας μια πληροφόρηση καταλυτική για την κατανόηση και ερμηνεία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

Αναλυτικότερη παρουσίαση της σημασίας που είχε η κυκλοφορία του "αντι", καθώς και των λόγων που οδήγησαν στο ..μοιραίο, επιχειρείται από τον thas στο σχετικό blog.. 

Είχα την τιμή (και την τύχη) να ζήσω από κοντά, για ένα καλοκαίρι, τη ζεστή παρέα των συντακτών του περιοδικού, στο υπόγειο της Δημοχάρους. Με μια συμβολική (αλλά ικανοποιητική για τις φοιτητικές ανάγκες μου) αμοιβή, ο συμπαθέστατος κύριος Χρήστος, δέχτηκε να εργαστώ σαν σκιτσογράφος, φτιάχνοντας βινιέτες σε άρθρα, κάποιες ιστοριούλες και μερικά εξώφυλλα...  

Εκεί γνώρισα κάποιους ήδη φτασμένους και άλλους ανερχόμενους δημοσιογράφους (τον Πέτρο Ευθυμίου, την Πωλίνα Λάμψα, τον αείμνηστο Χρήστο Βακαλόπουλο, τον Στέλλιο Κούλογλου...).

Για μένα, όμως ιδιαίτερης σημασίας υπήρξε η επαφή με τους κορυφαίους σκιτσογράφους, τον Γιάννη Ιωάννου και τον πληθωρικό Γιάννη Καλαϊτζή...

Από την αρχή της κυκλοφορίας του, το "αντί", έφερε κάτω από τον τίτλο του, μια σύνθεση ενός μικρού ψαριού που διώκεται από ένα μεγαλύτερο.. Ήταν μια θαυμάσια - όπως όλες οι βινιέτες του- σκιτσογραφική μεταφορά από τον Γιώργο Σεργάκη, της γνωστής παροιμίας: "το μεγάλο ψάρι, τρώει το μικρό"...

Όπως ακριβώς έγινε πριν από ένα μήνα...

Σημ.: Μια ομάδα φίλων και συνεργατών του "αντι" συνεχίζει, ευτυχώς, την προσπάθειά της μέσω του διαδικτύου.

αποριες

Αναρωτιέμαι..

Έχει την πολυτέλεια η κρατική τηλεόραση να παύσει την μετάδοση εκπομπών σαν τη "Θεματική βραδιά" και το "Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα";

Υπάρχουν πολλές αντίστοιχες εκπομπές στο τηλεοπτικό τοπίο της ψωροκώσταινας;

Δεν τους αρκούσε το γεγονός ότι έχοντάς τις εκτοπίσει σε μεταμεσονύκτιες ώρες, το μόνο κοινό που τς έβλεπε ήταν αυτό που, έτσι κι αλλιώς, δεν συγκαταλέγεται στους δείκτες-τηλεθεατές των σαπουνόπερων, αλλά έχει τη δική του υπεύθυνη κρίση και ευαισθησία για τα σύγχρονα προβλήματα της κοινωνίας;

Θα περιμένουμε με ενδιαφέρον την απάντηση της κυβέρνησης, στη σχετική ερώτηση του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ για τους λόγους που οδήγησαν στη συγκεκριμένη διακοπή.