λεξεις, σκιτσα, κερακι

Πάντα με γοήτευε ο κενός χώρος...
Να περπατάς σε τοπία σαν ήρωας του Αντονιόνι, του Βέντερς ή του Τζάρμους...
Ένα από τα ταξίδια, που θάθελα πολύ να πραγματοποιήσω, είναι αυτό με προορισμό από την Καλιφόρνια στη Νεβάδα! Μάλλον δεν θα το κάνω ποτέ αλλά δεν έχει σημασία. Από ένα σημείο και μετά η φαντασίωση έχει τη δική της ζωογόνο αξία και λυτρωτική αποτελεσματικότητα.
Φαντασιώνουμε προσπαθώντας να δραπετεύσουμε από την πραγματικότητα αλλά μάταια, γιατί "το πραγματικό επιστρέφει πάντα στην ίδια θέση".


Αυτά έγραφα πριν από ένα χρόνο πραγματοποιώντας για πρώτη φορά το ταξίδι στην μπλογκόσφαιρα.
Μια προσπάθεια που ξεκίνησε, ωστόσο, σαν πειραματική έκθεση κάποιων σκίτσων (εξ ού και η επωνυμία του blog) και μάλιστα με χαλαρές αν όχι περιπαικτικές διαθέσεις αναφορικά με το χώρο του (παρεξηγημένου) ποδοσφαίρου και την ασίγαστη επιθυμία προβολής της αγαπημένης μου ομάδας.
Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν διαφορετικά.
Μέσα από την ανταλλαγή σχολίων και τη διαρκή, τρυφερή, πολύτιμη επικοινωνία με πολλούς από σας, πέρασα σύντομα, απρόβλεπτα και λυτρωτικά σε μια κατάθεση αναμνήσεων, βιωμάτων και συλλογισμών, όπου η εικονογράφηση αποτελούσε άλλοτε την αιτία/πρόσχημα και άλλοτε το ευεργετικό αποτέλεσμα.

Ένα μεγάλο μέρος από τις αναρτήσεις μου “ξοδεύτηκε” στην προσπάθεια να ανακαλέσω στη μνήμη μου στιγμές και πρόσωπα από το παρελθόν μου.
Κι’ αυτό συνέβη επειδή, όντες στο παρόν κληρονόμοι όλου του παρελθόντος μας, παραμένει πάντα επίκαιρο (και ίσως γοητευτικά ενδιαφέρον) το να εντοπίζουμε τη θερμή σχέση του τωρινού εαυτού μας με τον αλλοτινό εαυτό χωρίς να ερμηνεύουμε σαφώς τη σχέση τους, το αντίκρυσμα και την αμοιβαία αναγνώριση.
Όπως σημειώνει και ο Κωστής Παπαγιώργης “Η ανάκληση αγρεύει υλικό μέσα από το βασίλειο της ιδιωτικής απουσίας. Όλοι “λείπουν” από το παρελθόν τους. Οριστικά και αμετάκλητα. Τους πλάθει αυτό που δεν είναι πια, αυτό που παρήλθε, που δεν μετέχει στο παρόν. Κατά συνέπεια η αναδρομή άγεται πριν απ’ όλα από τη νοσταλγία-ενίοτε το πένθος για τον απωλεσθέντα χρόνο.”

Μέσα απ’ αυτή τη διαδρομή, αργά και σταθερά, η κάθε ανάρτηση αποτέλεσε την πολυθρόνα της στιγμής που πάνω της μπορούσα να λικνίζομαι ανέμελα (όπως θάλεγε και ο Νίτσε).
Σ’ αυτό το ευδαιμονικό (κατά κανόνα) περιβάλλον εκείνο που προσέδιδε ζωή στις καρικατούρες, απελευθέρωνε τις λέξεις από τη συμβατική ερμηνεία τους και κινητοποιούσε συγκινησιακές καταστάσεις ήταν η επικοινωνία μου μαζί σας.
Μέσα από αυτή την ανταλλαγή, που πολλές φορές (βοηθούσης της ανωνυμίας) ελάμβανε μορφή αμοιβαίων εξομολογήσεων, απαλλαγμένων (όσο είναι δυνατόν) από ιδιοτέλεια και υστεροφημία μπόρεσε να βρει την έκφρασή της η ανάγκη (που έχουμε) για ομοιότητα με τον άλλο.
Γιατί ενώ η λογοτεχνία είναι ο χώρος όπου η διαφορά αποθεώνεται, η επικοινωνία είναι το προνομιακό πεδίο για την “ταύτιση” με τον άλλο.
Μια ταύτιση, που αφήνει, ωστόσο, σε εκκρεμότητα την εικόνα του άλλου, έτσι όπως τη χτίζουμε (και με τα υλικά που μας επιτρέπει), προσδοκώντας ταυτόχρονα να λειτουργήσει και σαν κάτοπτρο, που θα αντανακλά το δικό μας (ωραιοποιημένο, ενίοτε) είδωλο…
Γοητευτικό παιχνίδι, μη μου πείτε…

Και ελπίζω ότι θα παραμείνει έτσι και στη συνέχεια…